Hello Ben Lina

Mor kapaklı küçük bir deftere gizlenmiş her hayat Ve bir kelebeğin kanat çırpınışlarında saklıdır evren Huysuz bir ihtiyarın homurtusu gibi araba kornaları Davetsiz eve giren bir sinek gibi ölüm Ansızın, çıplak, sade ve basit. Kelimelerinde ruhu var Manolya teyze. Acıtır, kanatır, kırar, parçalar... Ama ben önemsemiyorum artık onları Biliyor musun Manolya teyze? Tartmaktan yoruldum kelimeleri Artık anlasınlar istiyorum ruhumun söylediklerini Susmanın içindeki çaresizliği Artık anlasınlar Manolya teyze Ben yoruldum. Geçenlerde posta pulu biriktireyim dedim, vazgeçtim. Çabuk vazgeçerim bazen her şeyden Çabuk, çok, basit sıkılırım her şeyden Hem de her şeyden Bir anda... Küçükken gazete sayfalarından kendime Minik gemiler yapardım Manolya teyze Hayaller kurardım onun üstünden Elimde kılıçlar, çetin dalgalara karşı Sonra geldiler ve tüm hayallerimi boğdular Manolya teyze Hepsini, tek tek boğdular... Günlük de tutardım küçükken Yazdıklarımın bir g...

Kalbim yine vurguna uğradı Kırıklar battı sayısız yerlerime Ruhum bir siyah taştan Damlıyor gökyüzüne Kafamın içinde dönüp dolaşıyor o replik İnsanlar hayal kırıklığı, insanlar hayal kırıklığı Katlanamıyorum beni ısıtan güneşe Acıyorum Nefes alışım kaburgalarımı ezip geçiyor sanki Titrek ve uzun nefes verişlerim Göz yaşım akmıyor, ruhum damlıyor Gök yüzüne Yalnızlığım dokundu yine Pencere kenarlarına sokulup yakıyorum Yüreğimi bir sigara külfetiyle Zamana bıraktık yine Zamanla bıraktık belki de

Ne kadar uzaktasın gökyüzü Ne kadar uzaksın hayallerim Bir buhar oldu şimdi hepsi Uğraştığım, fanatiklerim Dokunmak istiyorum artık Her şeye herkese Soğuk hava gibi kesmek istiyorum bileklerimden Herşeyi herkesi Dinle beni sevgilim. Hayaller kısa sürüyor Hayatlarsa daha uzun Süre göreceli bir kavramdır kimileri için Benim içinse bir yıldız tozu kadar az Artık ürkütüyor beni orman İnsanlar bir başka bakıyor benliğime Sanki herkes çığlık atıyor Bir bir yakılan bedenlerde Toprak hiç bu kadar kızıllaşmadı ömrümde Söverek geçen motorcular da Başka evin balkonunda kahkaha atan hanımefendi de Hiç kimse farkında olmamıştı benim kadar Acınası bir hayat bizi bekliyor inci tanelerinde Parlayan bir ışık, havlayan seri kurtlar Savaş için hangimiz hazırız Şu kısacık ömrümüzde.

Ruhlar vardı cehennemin direklerinde Asılı asılı can çekişen Kıvranan kıvırmaçlarıyla... Kanlar vardı cehennem direklerinde Kansız ruhlardan bulaşan Aldatan gözü kanlı cehennem cinleri Kuyruklarını sallardı ruhlara Kıvranan kıvırmaçlarıyla... Kırmızının adı artık cehennemdi O en çok oraya yakıştırılmıştı Memnun değildi halinden Ruhlar gibi, kanlar gibi, cehennem cinleri gibi... Yakıştırılmanın normal sayıldığı o günler Cehennemin diğer adıydı...

Ezilen yağ motorlarına meydan okumak geliyor içimden  Yoldaki arabalara dur demek  Çimenleri ezmek ayaklarımın üstünden  Gökyüzüne dur demek 

Kalemimin kâğıda bıraktığı her mürekkepte, seni andım bu gece de. Ruhumun taşmakta olan ağırlığını seni düşünerek hafiflettim. Çoğu gün bir babadan öteydin… Benim sende kayboluşuma izin vermiştin. Senin bana bıraktıklarına izin vermiştim. Yüreklerimiz el ele tutuşmuştu. El ele tutuşmuştu iki kelebek gibi…