Manolya Teyze

Mor kapaklı küçük bir deftere gizlenmiş her hayat
Ve bir kelebeğin kanat çırpınışlarında saklıdır evren
Huysuz bir ihtiyarın homurtusu gibi araba kornaları
Davetsiz eve giren bir sinek gibi ölüm
Ansızın, çıplak, sade ve basit.

Kelimelerinde ruhu var Manolya teyze.
Acıtır, kanatır, kırar, parçalar...
Ama ben önemsemiyorum artık onları
Biliyor musun Manolya teyze?
Tartmaktan yoruldum kelimeleri
Artık anlasınlar istiyorum ruhumun söylediklerini
Susmanın içindeki çaresizliği
Artık anlasınlar Manolya teyze
Ben yoruldum.

Geçenlerde posta pulu biriktireyim dedim, vazgeçtim.
Çabuk vazgeçerim bazen her şeyden
Çabuk, çok, basit sıkılırım her şeyden
Hem de her şeyden
Bir anda...

Küçükken gazete sayfalarından kendime
Minik gemiler yapardım Manolya teyze
Hayaller kurardım onun üstünden
Elimde kılıçlar, çetin dalgalara karşı
Sonra geldiler ve tüm hayallerimi boğdular
Manolya teyze
Hepsini, tek tek boğdular...

Günlük de tutardım küçükken
Yazdıklarımın bir gün gerçekleşeceğine inanır
Ona hayallerimi yazardım
Ne günlük kaldı ne hayal
Ah sihirli günlüğüm, çocukluğumu süsledi Manolya teyze
Hatırladın mı?
Ben de bir zamanlar çocuktum.
İşte...