Kalan Kırıntılar

Sürüngen yıldızlardan bir kaçış hazırladım
Hayatın merkezine, dipteki karanlığa uzanan.
Her karanlık beraberinde aydınlığı
Getirir diye kalmış aklımda...
Aydınlıkla gelen karanlık hiç olmaz mı size sorarım.



Kahvem çamurlu suda boğulan bir sineği getiriyor aklıma
Boğuluşlarıyla akıp gidiyor uzaklara
O uzaklar ki beni kaybeden
Hayatım tepetaklak oluyor yaşayışlarım
Pencereden odama dolan notalara bakıyorum çoğu zaman.
Sözler ve ritim o kadar zıt hareket ediyor ki birbirine
Diyorum bazen papatyaların özü ne?
Menekşe sever misin mesela?
Çiçeklerden anlamayan biri olarak...
Kaktüs kötü enerjiyi çeker derler
Ben de çekerim mesela
Sivri dilli dikenlerim olmadan hem de

Hayata kaç var
Kaç kala gelecek bu ölüm otobüsü
Merak etmişimdir hep ya birisi mezarıma basarsa
Sonra derim
Aman bassın.
Sen yaşarken kaç mezara bastın!
Ve hep istemişimdir
Sivri dilli olmayı

Derin, kağıttan bir okyanus
Arasına dondurma koyanlar,
Buruşturup top oynayanlarda var
Hayat bayattır kimilerine
Baymıştır.
Herkes herkesten baymıştır zaten
Ah bayım, biz hiç baymayalım.