HAYATIN SESLERİ

İnsan iki yerden sesler dinliyor.

 İçten sesler ve dıştan sesler.

 İçten sesleri biliyorsunuz zaten. Çocukluğumuzdan beri yanımızdan ayrılmayan, içten içe hep bizi doğruya yönelten, olacakları önceden tahmin edebilme yetisi olan sihirli bir güç. Ama genel olarak onu dinlemeyiz. Neden mi? İnsan en yakınındakileri dinlemezmiş ya, o hesap. Bize en yakın bizsek ki öyle, onu dinlememeyi alışkanlık haline getiriyoruz. Onu terbiye etmeye çalışıp, suratına kapılar çarpıyoruz. E öyle olunca da haliyle küsüyor bize. Müren balıkları gibi mağaralarına girer çıkmazsa, derin dalışlara gidip ikna etmek gerekiyor çoğu zaman. Onu ihmal ediyoruz!

Dış ses ise, bir tür şehir gürültüsü gibi. Artık dinleye dinleye kanıksadığımız, hatta artık bir parçamız olan " başkalarının sesleri". Hepimizin " öyle yapma, böyle yap" diyeni vardır. Peki, biz bunları neden önemsiyoruz? Başkalarının bizi gördüğü yerden söyledikleri için mi? Bence öyle. Sonuçta dışarıdan nasıl görünüyor oluşumuz ve nasıl algılandığımızı sevilebilme ihtimalimizle çarparak hesap ettiğimizden dış sese kulak vermek şart.

Nasıl görünüyorum endişesi tamam. Bu yaptığım nasıl oldu endişesi de tamam. Ama " başkaları bu yoldan git diyor o zaman doğru olan budur" endişesi tamam değil! Hayatımızı bile dış sese göre karar veriyoruz. Başkalarının kriterlerine göre seçim yapıyoruz. Başkalarının gittiği yerde işimiz ne! Yolumuzun o olmadığını iç sesimiz söylediği halde yine de burnumuzun dikine gitmekten kendimizi alamıyoruz. "konu komşu ne der" düşüncesi de üstüne eklenince iş iyice sarpa sarıyor. Hâlbuki komşu bizim hayatımız hakkında topu topu on beş dakika konuşacak. Bizse ölene dek onu yaşayacağız.

 İç sese tekrar kapılar açmalı, en başta kendimiz olmalıyız. O bizim sesimiz. O kalbimiz, ciğerimiz, gözümüz kadar bize ait, bize has. Es geçemeyiz. Bırakın o konuşsun siz dinleyin. Çünkü başkalarını değil, kendimizi rahat ettirmek zorundayız en başta. Kusura bakmayacaklar artık biraz da. Bundan sonra iç sesleri açacağız çünkü.